تاریخچه آسانسور از ابتدا تا به امروز

اولین اشاره به آسانسور در آثار معمار رومی ویتروویوس (Vitruvius) است ، وی گزارش داد که ارشمیدس(archimedes) اولین آسانسور خود را احتمالاً در 236 سال قبل از میلاد ساخته است.

آمفی تئاتر کولوسئوم(Colosseum) در رم که در سال 80 میلادی تکمیل شد ، تقریباً 25 دستگاه آسانسور داشت که برای انتقال حیوانات تا سطح زمین مورد استفاده قرار می گرفت. هر یک از آسانسورها هنگام تأمین نیرو از هشت مرد که باید حدود 600 پوند (تقریباً وزن دو شیر) تا ارتفاع 7 متر تحمل می کردند کمک می گرفت.

در سال 1000 ، در کتاب اسرار از ابن خلف المرادی (Secrets by Ibn Khalaf al-Muradi)در اسپانیا اسلامی استفاده از دستگاه بالابر مانند آسانسور برای بالا بردن یک قوچ بزرگ برای تخریب قلعه را توصیف کرده است

در قرن هفدهم نمونه های اولیه آسانسور در ساختمانهای کاخ انگلیس و فرانسه نصب شد. لویی پانزدهم فرانسه به اصطلاح یک صندلی پرنده برای یکی از معشوقه های خود در شاتو ورسای (Château de Versailles)در سال 1743 ساخته بود.

آسانسورهای باستان و قرون وسطی از سیستم های محرکه مبتنی بر حرکت پیچ مانند صندلی های اداری امروزی شاید مهمترین مرحله در فناوری آسانسور از دوران باستان باشد که منجر به ایجاد آسانسورهای مسافربری مدرن شد. اولین آسانسور با پیچ محرک توسط ایوان کولیبین (Ivan Kulibin)ساخته شد و در سال 1793 در کاخ زمستان (Winter Palace)نصب شد ،هر چند ممکن است طراحی اولیه آن توسط لئوناردو داوینچی انجام شده باشد. چندین سال بعد یکی دیگر از آسانسورهای کولیبین درکاخ آرخانگلسکوی( Arkhangelskoye) نزدیک مسکو نصب شد.

شروع دوران صنعتی

توسعه آسانسورها به دلیل نیاز به جابجایی مواد اولیه از جمله ذغال سنگ و الوار از تپه ها انجام شد. توسعه فناوری توسط این صنایع و ساخت تیرهای فولادی با هم همکاری کردند تا بتوانند آسانسورهای مسافری و باری را که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند ، فراهم کنند.

با شروع کار معادن ذغال سنگ ، در اواسط قرن نوزدهم آسانسورها با نیروی بخار کار می کردند و برای جابجایی کالاها به صورت عمده در معادن و کارخانه ها مورد استفاده قرار می گرفتند. این دستگاه های بخار محرک به زودی برای اهداف گوناگونی مورد استفاده قرار گرفتند – در سال 1823 ، دو معمار که در لندن کار می کردند ، برتون و هورمر ، یک جاذبه توریستی جدید ساختند و آن را “اتاق بالارونده” نامیدند. آنها با دریافت مبلغی مشتریان را تا ارتفاع قابل توجهی در مرکز لندن بالا می برد و به آنها امکان چشم انداز پانوراما و باشکوهی از مرکز شهر را می دهد.

در سال 1835 آسانسور ابتکاری به نام “Teagle” توسط شرکت فراست و اشتوت در انگلیس ساخته شد. آسانسور بلت محور بود و برای تأمین انرژی بیشتر از وزنه تعادل استفاده می کرد.

جرثقیل هیدرولیکی توسط سر ویلیام آرمسترانگ در سال 1846 اختراع شد ، در درجه اول برای استفاده در اسکله های Tyneside برای بارگیری محموله. اینها به سرعت جایگزین آسانسورهای بخار شونده قبلی را شدندو با بهره گیری از قانون پاسکال ، آنها نیروی بسیار بیشتری را فراهم کردند. یک پمپ آب سطح متغیری از فشار آب را به یک پیستون که درون یک سیلندر عمودی قرار دارد ، وارد میکند و اجازه می دهد سطح سکو (که بار سنگینی دارد) بالا و پایین برود. از وزنه های تعادل و ترازو نیز برای افزایش قدرت بالابری دستگاه استفاده شد.

در سال 1852 ، الیشااوتیس (Elisha Otis) سیستم ترمز ایمنی آسانسور را معرفی کرد که در صورت شکستن کابل از سقوط کابین جلوگیری می کند. وی آن را در نمایشگاه نیویورک در کاخ کریستال (Crystal Palace)در نمایشی چشمگیر و مرگبار در سال 1854 به نمایش گذاشت و اولین آسانسور مسافربری در خیابان 488 در شهر نیویورک در 23 مارس 1857 نصب شد. نقاشی ثبت اختراع آسانسور الیشا اوتیس ، 15 ژانویه 1861
اولین چاه آسانسور در ساختمان بنیاد کوپر اتحادیه پیتر کوپر در نیویورک که در سال 1853 آغاز شد. در طراحی گنجانده شد زیرا کوپر اطمینان داشت که به زودی آسانسور مسافربر ایمن اختراع خواهد شد. چاه استوانه ای بود زیرا کوپر فکر می کرد کارآمدترین طرح است. بعدا اوتیس آسانسور ویژه ای برای ساختمان طراحی کرد.

تصور می شود ساختمان زندگی (Life Building) که در سال 1870 در شهر نیویورک به اتمام رسیده است ، اولین ساختمان اداری با آسانسور مسافربر باشد.

در سال 1874 ، J. W. Meaker با ثبت اختراع متدی را ارایه داد تا درهای آسانسور به راحتی باز و بسته شوند.

اولین آسانسور برقی توسط ورنر فون زیمنس (Werner von Siemens)در سال 1880 در آلمان ساخته شد.

آنتون فریسلر (Anton Freissler) ایده های فون زیمنس را بیشتر توسعه داد و یک شرکت آسانسور موفق در اتریش-مجارستان ایجاد کرد.

ایمنی و سرعت آسانسورهای برقی به طور قابل توجهی توسط فرانک اسپراگ (Frank Sprague)افزایش یافت ، وی کنترل اتوماتیک طبقات ، عملکرد خودکار ، کنترل شتاب و سایر تجهیزات ایمنی را اضافه کرد. آسانسور وی سریعتر و با بارهای بیشتر از آسانسورهای هیدرولیکی یا بخار کار می کرد. فرانک اسپراگ قبل از فروش شرکت خود به شرکت Otis Elevator در سال 1895حدود 584 آسانسور را نصب کرده بود. فرانک اسپراگ همچنین ایده و فناوری چندین آسانسور را در یک چاه توسعه داد.

در سال 1882 ، هنگامی که نیروی هیدرولیک یک فن آوری کاملاً ثابت بود ، بعداً شرکتی به نام London Hydraulic Power Company توسط ادوارد بی. الینگتون (Edward B. Ellington) تشکیل شد. شبکه ای از شبکه های فشار قوی در دو طرف رودخانه تیمز (River Thames)ساخته شد که در نهایت 184 مایل طول کشید و حدود 8000 دستگاه ، عمدتا آسانسور و جرثقیل را تأمین می کرد.

Schuyler Wheeler در سال 1883 طرح آسانسور برقی خود را به ثبت رساند.

در سال 1887 ، الكساندر مایلز (Alexander Miles)، مخترع آمریكایی آسانسوری را با درهای اتوماتیک به ثبت رساند كه هنگام ورود یا خروج اتومبیل ، ورودی به چاه آسانسور را می بست.

اولین آسانسور در هند در راج بهوان در کلکته (Raj Bhavan, Kolkata) توسط اوتیس در سال 1892 نصب شد.

تا سال 1900 آسانسورهای کاملاً خودکار در دسترس بودند ، اما مسافران تمایلی به استفاده از آنها نداشتند.در اوایل و اواسط دهه 1900 ، آسانسورهای بدون راننده با واکنش های مختلفی روبرو شدند زیرا مردم بیش از حد از استفاده ازآنها ترسیده و گیج شده بودند .آنها منتظر ظاهر شدن اپراتور بودند.در سال 1945 چند هفته پس از پایان جنگ جهانی دوم ، حدود 15000 اپراتور آسانسور ، دربان ، باربران و کارگران نگهداری در ساختمانهای تجاری شهر نیویورک اعتصاب کردند.اپراتورهای آسانسور در نیویورک اعتراض بزرگی در اعتراض به نصب آسانسورهای خودکار آغاز کردند. اعتصاب آنها بیش از 1 میلیون کارگر اداری را تحت تأثیر قرار داد و ارسال نامه متوقف شد. زیرا ترس آنها از آسانسور بدون راننده آنها را از کار باز می داشت. و دولت فدرال تقریباً 8 میلیون دلار درآمد مالیاتی در روز از دست داد.پس از آن افزودن دکمه توقف اضطراری ، تلفن اضطراری و صدای خودکار توضیح دهنده اعلام طبقات و تسکین دهنده به آسانسورهااضافه شد.

شرکت توشیبا (Toshiba)تحقیقات خود را در مورد تریستورها برای استفاده در کنترل اینورتر ادامه داد یک سیستم درایو بدون دنده با کنترل اینورتر در آسانسورهای پرسرعت در سراسر جهان اعمال می شود. و ظرفیت سوئیچینگ آنها را به طرز چشمگیری افزایش داد و در نتیجه در پایان دهه 1980 ترانزیستورهای دو قطبی گیت عایق بندی (IGBT) تولید شد. IGBT متوجه افزایش فرکانس سوئیچینگ و کاهش نویز مغناطیسی در موتور شده و نیاز به مدار فیلتر را برطرف کرده و باعث جمع و جورتر شدن سیستم میشود. IGBT همچنین امکان توسعه یک دستگاه کنترل کاملاً دیجیتالی بسیار کوچک ، کاملاً یکپارچه و کاملاً پیشرفته ، متشکل از پردازنده با سرعت بالا ، آرایه های مخصوص گیت سفارشی و مداری با قابلیت کنترل جریان های بزرگ چند کیلوهرتز را فراهم کرد.

در سال 2000 ، اولین آسانسور خلا vac در آرژانتین به صورت تجاری ارائه شد.

و این راه همچنان ادامه دارد….

منتظر نظراتتون هستیم


2 دیدگاه برای “تاریخچه آسانسور از ابتدا تا به امروز

دیدگاهتان را بنویسید